عشق نیلوفر و آب

                                  آب سردوعاشق

                                                  عاشق نیلوفر

روزی یک موج حسود

                    قصد نیلوفر کرد

                                  آب عاشق آمد

                                              عشق را در برکرد

خود آب عاشق

            خود آب صادق

                       ساق نیلوفر را

                                      اشک ریزان بشکست

             چرا که به اندازه ی مرگ

                                        از من گریزانی

ترکت می کنم

           چرا که با نبودنم

                           معنی تو،فنا خواهد شد

بعد از رفتنم هیچ نگویم

                    تنها نفرینی

                            بر قلب سنگت،چرا که

                                      گریزانی ز سردی نفرین

و هرگز نمی بخشمت

        چرا که قلب شیشه ای ام را

                    که گل سرخی  در آن تجلی کرده بود

و اجازه ی عبور به کسی جز تورا نمی داد

                                  با سنگدلی شکستی

                 و نگفتی که دلم می شکند

                                                  بعد بی مهری تو

تو به من خندیدی

                و ندیدی که مرا

                                بعد تو خنده بر روی لبها

                                                          چون نسیم می خشکد

تو به بی مهری به من خندیدی

                               و ندیدی اشکم پشت یک پرده راز

                                                               چه غریبانه به خود می بارد

تو به من خندیدی

                   من به این بخت سیاه

                                       و چه تلخ و غمبار

                                                       خنده ام بر عشقم

                                                                          خنده ام بر مرگم

                                                                                                             که کنون در گوری ،گوری از عاطفه ها

                                    خالی و سرد و سیاه

                                                  انتظارش به قیامت مانده

قطره قطره باران بود

                  به روي گونه هاي خون رنگم

                                         خيس بودم از باران

                                                    خيس ،خيس از اشك چشمانم

                                                                                  در آن دقايق غربت

دست بر قلب شيشه اي ام

                   دست بر قلب شكسته ام دارم

                                      چشم مي بندم و مي انديشم

                                                    به كوچه هاي پر مهر با تو بودن

                                                                          به كوچه هاي خاكي عشق فناشده

به گذشته ي تاريكم

                   به گذشته ي شب رنگم

                                          به طلوع عشقم

                                                        به غروب عشقم

                                                                       به گل سرخي كه

                                                                                  بين دستان من و تو

                                                                                                   خشكيد

به پل چوبي عشق

                 كه به دست نفرت

                                 در دل شب،

                                               شكست

به سموم سردي

                  كه سحر گاه اميد

                                 موجي از شب

                                                به دل ما انداخت

مي گشايم چشم

          قطره ي باران است

                        همدم اشك دلم

                                   و شبي وحشي و سرد

                                                   كه هم آغوش من است

                                                                       و من اكنون اينجا

                                                                                     بي تو هستم با اشك

با خدايي كه به اندازه ي تنهايي من

                                                    تنهاست

با خدايي كه به اندازه ي بي مهري تو

                                                  احساس است

با خدايي كه وجودم از اوست

                                                با خدايي كه وجودت از اوست

پس خدايا گوش كن

                          گريه هايم را

                                       كه چون پاييز شدم،

                                                 زرد و سرد و تنها

                   همچون خواب

آمدی لرزان و غمگین

                  همچو باد

آمدی نرم و لطیف

                 همچو خیال

                                     آمدی با سردی فصل خزان

آمدی اما به وقت آمدن

                      از من هم همچو بهار،

                                      تک درختی خشک ‌‌،بر جا ديدي

آمدي اما ندانستي

               به وقت رفتنت

                           هر چه در بوده

                                       به بي رحمي طوفان بستي!

                         ...و چه بي رحمانه و ننگين بستي...!!!

ولی من تا حالا نفهمیدم یه رنگی چیه چطور میشه یه رنگ بود یعنی اصلا تا به حال بهش فکر نکرده بودم که آدماهم میتونن یه رنگ باشن به نظر شما چطور میشه هم یه رنگ بود و هم زندگی کرد و هم تو این دوره زمونه ی پر از دروغ خود دار باشی و بتونی گلیم خودتو بدون کلک از آب بیرون بکشی...   

اصلا مگه آدم بانکه که هر کسی بخواد توش حساب باز کنه .بابا نخواستیم یه رنگی مال خودتون ارزونیه خودتون ما که نخواستیم. از کوزه همان طراود که در اوست ما نه یاد گرفتیم که یه رنگ باشیم نه میخواهیم که یاد بگیریم به نظر من یه رنگیم خودش چند تا رنگه که با هم ترکیب شدن به قول یکی از دوستام که میگفت من تو دنیایی زندگی میکنم که تموم اطرافیانمو آدمایه یه رنگ گرفتن ولی چنان ضربه ای از اون آدمایه یه رنگ دورو برش خورد که بیا ببین و تعریف کن تا درس عبرتی هم برایه خودت بشه هم برایه اونایی که تعریفشو میخوان بشنون خدا اینارو نصیب گرگ بیابون نکنه .

به قول صمیمی ترین دوستم "یه رنگ تر از تخم مرغ ندیدم ولی اونم افتاد و دورنگیش پیدا شد"

بيتوته اي زير پلك چشمانت

بنا كرده ام 

و با مردمان چشمت

به زندگي نشسته ام

پس هيچ گاه چشمانت را

به گريه وا مدار

زيرا بر يك چشم بر هم زدن

سقف آرزوها بر سرم آوار خواهد شد

ديشب حدود ساعت ۱۰ بود كه سري به حافظ زدم، البته پس از چندين مدت كه حافظ در گوشه اي از كتابخانه ام افتاده بود و خاك ميخورد. به خاطر درس و مشغله اي كه داشتم بگذريم، خلاصه صفحه اي از حافظ رو باز كردم. و چنين آمد...

            ز دست كوته خود زير بارم                            كه از بالا بلندان شرمسارم

            مگر زنجير مويي گيردم دست                         و گرنه سر به شيدايي برآرم

            ز چشم من بپرس اوضاع گردون                      كه شب تا روز اختر مي شمارم

            بدين شكرانه مي بوسم لب جام                         كه كردآگه ز راز روزگارم

            اگر گفتم دعاي مي فروشان                            چه باشد حق نعمت مي گزارم

            من از بازوي خود دارم بسي شكر                    كه زور مردم آزاري ندارد

                                      سري دارم چو حافظ مست ليكن

                                         به لطف آن سري اميدوارم

از اینکه به این وبلاگ سری زدین ازتون ممنونم امیدوارم بتونم شما عزیزان رو هنگام رفتن از این وبلاگ خوشحال ببینم.

پیشاپیش از شما دوستان می خواهم که  نظرات خودتون روبرای بهتر اداره کردن این وبلاگ ارسال کنید.

  RSS