و نگفتی که دلم می شکند

                                                  بعد بی مهری تو

تو به من خندیدی

                و ندیدی که مرا

                                بعد تو خنده بر روی لبها

                                                          چون نسیم می خشکد

تو به بی مهری به من خندیدی

                               و ندیدی اشکم پشت یک پرده راز

                                                               چه غریبانه به خود می بارد

تو به من خندیدی

                   من به این بخت سیاه

                                       و چه تلخ و غمبار

                                                       خنده ام بر عشقم

                                                                          خنده ام بر مرگم

                                                                                                             که کنون در گوری ،گوری از عاطفه ها

                                    خالی و سرد و سیاه

                                                  انتظارش به قیامت مانده

  RSS